nod nod
Google Zoek in het WWW. Zoek in deze site.
Twee opmerkingen vooraf: 1. Deze website maakt geen gebruik van cookies. 2. Gebruikers van een iPad, iPhone, smartphone of een soortgelijke vorm van mobiel internet: bekijk deze pagina op deze manier, voor een maximale breedte van het beeld.
 

 Altaar voor een onbekende god.

Inleiding:
De inhoud van deze pagina is bepaald niet zonder slag of stoot tot stand gekomen. Het was me al sinds vele jaren uit ervaring bekend dat iedere inspanning die kinderen Gods leveren om hun deel bij te dragen aan de verkondiging van het evangelie door een woedende overste van deze wereld, de satan, wordt gadegeslagen. Ook mijn eigen inspanningen betreffende deze website hebben sinds mijn eerste wankele schreden op de digitale snelweg al de onvermijdelijke reacties uitgelokt vanuit de gelederen van de vijand. Tot en met een op onverklaarbare wijze exploderende autoruit en meer van dergelijke tegenslagen. Ook tijdens het schrijven van deze pagina brak er weer een geestelijk noodweer uit. En ook ditmaal was het goed raak, zodat het schrijven van deze pagina zelfs wekenlang heeft stilgelegen. Het zit er dik in dat de inhoud hiervan een zodanige aanval is op bepaalde eeuwenlang door de satan in stand gehouden misverstanden dat er om die reden weer eens een felle poging werd gedaan om mij het schrijven onmogelijk te maken. En dat is eens te meer een aanwijzing dat het beslist geschreven moest worden. Want als de overste van deze wereld bloednerveus wordt van onze inspanningen hebben we doel getroffen. Vandaar dat ik, ondanks de genoemde vertraging, uiteindelijk ook deze webpagina in de strijd heb geworpen.
 

Gij brengt ons enige vreemde dingen ten gehore.

De wereld is vol tegenstellingen. De wereld is vol mensen die tegenstellingen aanhangen, tegenstellingen die tegengesteld zijn aan wat anderen geloven en daarom plegen wij dit dan ook tegenstellingen te noemen. Wij zijn allemaal opgegroeid met de wetenschap dat er altijd wel tegengestelde meningen bestaan en mensen die tegengestelde dingen geloven. Dit is op zichzelf nog niet eens het grootste probleem. De ellende begint echter pas goed als mensen het nodig vinden om de tegengestelde overtuigingen van anderen te gaan bestrijden. En zo komen we aan een wereld waarin massa's mensen het eigen gelijk als maatstaf aanhouden en het gelijk van anderen meer dan eens met geweld de kop indrukken. Als die tegengestelde mening zich niet snel genoeg gewonnen geeft is de kans groot dat daarbij ook de kop wordt ingedrukt van hen die deze “vijandige” mening aanhangen. Sinds de zondeval is deze wereld dan ook gevuld geweest met geweld en vijandigheden. De zondige mens die zijn Schepper negeert en zichzelf tot de god van zijn eigen overtuigingen verheft zal altijd andersdenkenden tegenkomen die eveneens zelf voor god zijn gaan spelen. Want de mens die in zonde leeft en niet de liefde kent die van de Schepper komt zal altijd zichzelf het meest lief hebben. Om het eigen wereldje te beschermen dat zodoende is ontstaan heeft de van de schepper vervreemde mens telkens weer gezocht om in de gunst te komen bij andere goden. Goden (lees: demonen) die in een andere, voor het menselijk oog niet zichtbare wereld leven. En ook deze goden hadden op hun beurt de onbedwingbare neiging om voor zichzelf koninkrijkjes te stichten, koninkrijkjes die wij nu bijvoorbeeld religies plegen te noemen. Dat ook deze religies op hun beurt in botsing zouden komen met andere religies lag er lagendik bovenop. Deze wereld kent ondertussen een menigte aan religies, die allemaal één of meer goden tevreden moeten stellen. Het heidendom is dan ook gebouwd op de wetten van het koninkrijk der duisternis en in dat koninkrijk bestaat geen liefde, slechts haat. En waar haat is zal altijd strijd bestaan tussen tegengestelde overtuigingen en tegengestelde belangen.

Toen het evangelie van het Koninkrijk Gods door Jezus werd bekend gemaakt aan Zijn discipelen en de discipelen op hun beurt het evangelie verder verspreidden was het onvermijdelijk dat dit evangelie op tegengestelde meningen zou stuiten. En op veel weerstand en ongeloof. Met als gevolg dat zij die het evangelie predikten met haat, smaad en vervolging te maken kregen. Zo kon het eens gebeuren dat een aantal Grieken met gemengde gevoelens stonden te wachten tot de vreemdeling die ze zojuist hadden ontmoet hen zou gaan vertellen welke god hij eventueel nog aan hun godenverzameling zou kunnen toevoegen. Kort daarvoor had deze Joodse vreemdeling het zelfs gehad over een opstanding uit de dood of iets dergelijks. De altijd op nieuwtjes jagende toehoorders wilden daar wel graag eens wat meer over horen. Dit voorval speelde zich af in de stad Athene. Over deze Grieken wordt ons in Handelingen 17:21 verteld: “Alle Atheners nu en de vreemdelingen, die zich daar ophielden, hadden voor niets anders tijd over dan om iets nieuws te zeggen of te horen”. Precies het soort publiek waar deze Joodse vreemdeling, ene Paulus van Tarsis en volgens enkele omstanders zelfs “een verkondiger van vreemde goden”, zijn verhaal aan kwijt zou kunnen. Hoe had de apostel Paulus de aandacht kunnen trekken van deze heidenen? In Hand. 17:15-16 vinden we de aanloop naar dit voorval: “En Paulus' geleiders brachten hem te Athene en vertrokken met de opdracht aan Silas en Timothéüs om zo spoedig mogelijk bij hem te komen. En terwijl Paulus te Athene op hen wachtte, werd zijn geest in hem geprikkeld, toen hij zag, dat de stad zo vol afgodsbeelden was.....”

 

Ik kan me goed voorstellen hoe ik daar zelf rondgelopen zou hebben terwijl ik me al lopend zeer waarschijnlijk net als Paulus zou hebben lopen verbazen en verbijten over de aanwezigheid van zoveel goden, die in wezen helemaal geen goden zijn, en over de aanwezigheid van zoveel tekenen van afvalligheid. Afvalligheid die tot gevolg had dat je daar in Athene kon struikelen over massa's afgodsbeelden. Afgodsbeelden, die ondanks hun massale aanwezigheid de ontstane leegte niet konden opvullen die achterblijft wanneer de Schepper van hemel en aarde door de mens wordt genegeerd. De Schepper, die Zich aan het volk Israël bekend maakte als Jahweh. Maar, zoals het Joodse volk deze God zo menigmaal de rug toekeerde, zo hadden ook de heidense volken hun eigen surrogaatgoden ontworpen en bij elkaar geschraapt. Paulus' reactie op deze godenverzameling lezen we vervolgens in vers 17: “Hij hield daarom in de synagoge samensprekingen met de Joden en met hen, die God vereerden, en op de markt dagelijks met hen, die hij er aantrof”. Paulus in de aanval. Zelf heb ik een aantal malen tijdens mijn reizen in een buitenlandse stad rondgelopen terwijl ik weer eens (ze trekken me kennelijk aan als een magneet) rond zo'n enorm kerkgebouw liep te mijmeren over de zichtbare tekenen van verval. Daarmee doel ik niet in de eerste plaats op de eveneens zichtbare sporen die de tand des tijds in een dergelijk eeuwenoud kerkgebouw had achtergelaten maar vooral op de schreeuwerige wijze waarop een dergelijke bovengrondse grafkelder aan de wereld laat zien dat het eenvoudige evangelie van Jezus door een afvallig en in verval geraakt “christendom” is verdraaid tot veel vertoon van macht, pracht en praal. Pracht en praal die ondertussen, het zat er aan te komen, in verval is geraakt. Desondanks is het een onaardse ervaring om in de deuropening te staan van zo'n pompeus kerkgebouw en vast te moeten stellen dat je staande bij de vijf of zes meter hoge deuren niet veel meer bent dan een kabouter. Deze enorme afmetingen maken dan ook vooral aan de zich klein voelende bezoeker duidelijk dat hij/zij is onderworpen aan de allesoverheersende macht van “de kerk”. Een kerk die overal (dus ook letterlijk) bovenuit torent én een instituut dat zichzelf tussen God en de mens heeft geplaatst, als een opzichtige sta-in-de-weg. Dat is geen evangelie: dat is 100% heidendom. Het viel me overigens destijds al rijdend door onder andere Noord Frankrijk op dat zowat ieder onbenullig gehucht met een café, een school, een paar huizen en een paar boerderijen gedomineerd werd door alweer zo'n monsterachtig groot kerkgebouw.

Dankzij deze ervaringen heb ik er geen enkele moeite mee om me voor te stellen hoe Paulus zich daar in Athene liep te verbijten bij zoveel zichtbaar aanwezig heidendom. Als reactie op zijn prediking vinden we in Hand. 17:19-20: “En zij namen hem mede en brachten hem naar de Areopagus en zeiden: Zouden wij ook mogen vernemen, wat dit voor een nieuwe leer is, waarvan gij spreekt? Want gij brengt ons enige vreemde dingen ten gehore; wij wensten dan wel te weten, wat dit zeggen wil”. Die kans liet Paulus zich niet ontgaan. Wetende dat hij een aantal intelligente jongens voor zich had staan, waaronder Epikureïsche en Stoïcijnse wijsgeren, ging Paulus dan ook met beleid te werk. We lezen over Paulus' toespraak in vers 22: “En Paulus, voor de Areopagus staande, zeide: Mannen van Athene, ik zie voor mijn ogen, dat gij in elk opzicht buitengewoon ontzag voor godheden hebt”. Paulus noemt deze godeninflatie hier heel diplomatiek een “buitengewoon ontzag voor godheden”. Met die woorden hield hij de aandacht vast van die altijd discussiërende Grieken maar bij zichzelf zal Paulus al sprekende waarschijnlijk gedacht hebben aan wat hij ook aan de Corinthiërs schreef in 1 Cor. 12:2: “Gij weet, dat gij, toen gij nog heidenen waart, u blindelings naar de stomme afgoden liet heendrijven”.

“Want”, vervolgt hij in Hand. 17:23, “toen ik door uw stad liep en de voorwerpen uwer verering aanschouwde, heb ik ook een altaar gevonden met het opschrift: Aan een onbekende god. Wat gij dan, zonder het te kennen, vereert, dat verkondig ik u”. Met deze woorden is hij aangekomen bij wat hem ongetwijfeld het meest bezighield in de daaraan voorafgaande dagen. Want tussen al die goden had hij zowaar een altaar aangetroffen met dit opmerkelijke opschrift. Het kan zijn dat Paulus op de hoogte was van het verhaal achter dit altaar of misschien ook niet maar echt van belang is dit niet.
In ieder geval is de geschiedenis achter dit altaar dat er zo'n zes eeuwen voor Paulus' toespraak een plaag heerste in Athene waardoor vele Atheners al waren omgekomen. Terwijl de oudsten van de stad zich wanhopig afvroegen of ze misschien toch nog een god over het hoofd hadden gezien aan wie ze nog geen verzoeningsoffers hadden gebracht, liet de priesteres van het orakel hen weten dat er nog een god bestond waarvan ze de naam niet kende. Wel was haar advies om een schip naar het eiland Kreta te sturen om daar een Kretenzische filosoof, met de naam Epimenides, te vragen mee te komen naar Athene. Deze man zou hen wel weten te vertellen hoe de Atheners zich met deze onbekende god moesten verzoenen om daarmee de vloek van de plaag te kunnen verbreken. Het verhaal gaat verder dat op advies van deze Epimenides op de Marsheuvel in Athene een aantal altaren werd opgericht waarop vervolgens schapen werden geofferd. Op de vraag van de Atheners van welke god ze de naam op die altaren moesten graveren was het antwoord van Epimenides dat hij de naam van deze god ook niet kende. Daarom adviseerde hij om er dan maar “Agnosto Theo” (= aan een onbekende god) op te graveren. Na een aantal dagen bleek de plaag tot staan te zijn gebracht en vol lof over de onbekende god die hun offers had beantwoord onderhielden ze de opgerichte altaren totdat het hele voorval meer en meer in de vergetelheid wegzonk. Uiteindelijk besloot men jaren later om tenminste één van deze ondertussen in verval geraakte altaren te herstellen en te bewaren als nagedachtenis aan de onbekende god die hen ooit van de plaag had verlost.
En zo kon het gebeuren dat de apostel Paulus zes eeuwen later dit laatst overgebleven altaar aantrof tussen de vele andere “voorwerpen van verering”. Als discipel van Jezus begreep hij meteen om welke god het hier ging en kennelijk hield dit hem zo bezig dat hij, staande voor de Areopagus (= het genootschap van de Marsheuvel), vrijwel meteen in zijn toespraak dit altaar onder de aandacht bracht van zijn nieuwsgierige maar ook kritische toehoorders.

Om maar meteen duidelijk te maken namens welke god hij spreekt laat hij ze in vers 24-25 weten: “De God, die de wereld gemaakt heeft en al wat daarin is, die een Heer is van hemel en aarde, woont niet in tempels met handen gemaakt, en laat Zich ook niet door mensenhanden dienen, alsof Hij nog iets nodig had, daar Hij zelf aan allen leven en adem en alles geeft”. De God die Paulus hier onder hun aandacht brengt is niemand anders dan de allerhoogste God. De God die destijds de bevolking van Athene had verlost van een plaag maar daarna weer uit hun gezichtsveld was verdwenen. Van deze God zegt Paulus vervolgens in vers 26-27: “Hij heeft uit een enkele het gehele menselijke geslacht gemaakt om op de ganse oppervlakte der aarde te wonen en Hij heeft de hun toegemeten tijden en de grenzen van hun woonplaatsen bepaald, opdat zij God zouden zoeken, of zij Hem al tastende vinden mochten, hoewel Hij niet ver is van een ieder van ons”. Deze God, die de wereld gemaakt heeft, is niet ver van een ieder van ons. Wat Paulus hiermee duidelijk wil maken is een realiteit die door de onbekeerde mens massaal wordt ontkent of genegeerd. Daarover verderop meer.
Dan vervolgt hij zijn redevoering in vers 28-29: “Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij, gelijk ook enige van uw dichters hebben gezegd: Want wij zijn ook van zijn geslacht. Daar wij dan van Gods geslacht zijn, moeten wij niet menen, dat de godheid gelijk is aan goud of zilver of steen door menselijke kunstvaardigheid gesneden of bedacht”. Door hier te benadrukken dat “de godheid niet gelijk is aan goud of zilver of steen door menselijke kunstvaardigheid gesneden of bedacht” en dat de ware God niet door mensenhanden gemaakt kan worden mept Paulus in één armbeweging die complete godenverzameling van deze super religieuze Grieken aan gruis. De hele mikmak aan nepgoden waar deze heidenen hun tijd, toewijding en aandacht aan verspilden was niets meer dan het maaksel van mensenhanden. Daarover liet ook koning Hizkia zijn gedachten gaan toen hij, met de legers van Assur voor de poorten van Jeruzalem, vurig bad in 2 Kon. 19:17-18: “Waarlijk, Here, de koningen van Assur hebben de volken en hun landen verwoest en hun goden in het vuur geworpen, want het waren geen goden, maar slechts het maaksel van mensenhanden: hout en steen; daarom hebben zij die kunnen vernietigen”. Ook in bijvoorbeeld Psalm 96:4-5 wordt deze waarheid bevestigd: “Want de Here is groot en zeer te prijzen, geducht is Hij boven alle goden; want alle goden der volken zijn afgoden, maar de Here heeft de hemel gemaakt”. Goden van hout en steen kunnen de ware God niet vervangen, dát is Paulus' boodschap aan de afgodendienaars van Athene.

“God dan verkondigt”, gaat hij verder in vers 30-31, “met voorbijzien van de tijden der onwetendheid, heden aan de mensen, dat zij allen overal tot bekering moeten komen; omdat Hij een dag heeft bepaald, waarop Hij de aardbodem rechtvaardig zal oordelen door een man, die Hij aangewezen heeft, waarvan Hij voor allen het bewijs geleverd heeft door Hem uit de doden op te wekken”. Men zou Paulus min of meer kunnen verwijten dat hij, eenmaal op dit punt aangeland, ineens veel te hard van stapel liep. Door zijn opmerking over Jezus' opwekking uit de dood kregen de aanwezige Grieken zowat spontaan een hartverzakking en men zou de ijverige apostel kunnen verwijten dat hij wat voorzichtiger aan had moeten doen. De realiteit is echter dat de boodschap over de allerhoogste God waarmee Paulus zijn publiek ondertussen al had geconfronteerd al een scheiding had aangebracht. Een scheiding tussen hen die aan het gehoorde al genoeg hadden om tot het besef te komen dat ze zojuist hun Schepper hadden ontmoet en tussen hen die hun hart verhardden en vol ongeloof de boodschap van het evangelie minachtend aan de kant veegden.

 

Arglistig is het hart boven alles.

Helaas! Deze video afspelen is niet mogelijk. Dat lezen we namelijk in vers 32-34: “Toen zij nu van een opstanding van doden hoorden, spotten sommigen, maar anderen zeiden: Wij zullen u hierover nog wel eens horen. Aldus vertrok Paulus uit hun midden. Doch enige mannen sloten zich bij hem aan, en kwamen tot geloof, onder wie ook Dionysius, de Areopagiet, en een vrouw, genaamd Damaris, en anderen met hen”. Het evangelie had zijn werk gedaan en een geestelijke realiteit had zijn bestaan weer eens aangetoond. Het was de realiteit dat de zondige mens bij het horen van de waarheid van het reddende evangelie voor zichzelf een keuze moet maken of hij de Schepper van hemel en aarde wil erkennen en zich bewust wil zijn van zijn eigen zondige toestand óf dat hij daarentegen in zijn arrogantie en huichelachtigheid van een verzoening met zijn Schepper niets wil weten. De toehoorders van Paulus maakten ieder voor zich een keuze. Ze moesten wel, er was geen ontkomen aan. Men had de boodschap gehoord en moest er wel op reageren want negeren was uitgesloten omdat ook negeren een manier van reageren is. De struisvogel die zijn kop in het zand steekt negeert het gevaar niet, hij reageert er op de verkeerde manier op. De Grieken die de Areopagus verlieten en vol ongeloof hun weg vervolgden negeerden dus niet alleen het evangelie, ze hadden daarmee boven alles een keuze gemaakt. Een keuze tegen de allerhoogste God. Jezus zei ooit in Matth. 12:30: “Wie met Mij niet is, die is tegen Mij, en wie met Mij niet bijeenbrengt, die verstrooit”. De neutrale middenweg bestaat niet. Er zijn massa's mensen die zichzelf desondanks wijsmaken dat ze door het negeren van het idee dat er wel eens een god zou kunnen bestaan, en dus een god aan wie ze verantwoording af moeten leggen, die god in de vorm van een mythe kunnen negeren. Een mythe waarvoor men gniffelend de schouders optrekt en “waar die domme christenen zich maar druk om moeten maken, omdat ze toch niet beter weten”. Er is echter een ding waar al deze ongelovigen niet aan voorbij kunnen en dat is het simpele feit dat ze minstens eenmaal in hun leven zijn geconfronteerd met de realiteit dat er een allerhoogste God bestaat. Als velen daar minachtend en vol afkeer de neus voor ophalen en zich vervolgens weer midden in het leven storten om “er uit te kunnen halen wat er in zit” dan hebben zij een keuze gemaakt. Een keuze tegen hun Schepper. Luister eens wat Paul Washer daarover heeft te zeggen in het hiernaast/hierboven staande videofragment!

Het is opvallend dat wanneer de zondige mens op de een of andere wijze aan zijn Schepper wordt herinnerd er meer dan eens een lading trucjes, uitvluchten en afleidingsmanoeuvres in de strijd worden geworpen om die allerhoogste God maar als een fabeltje af te kunnen doen. Deze huichelachtigheid wordt bijvoorbeeld in het boek Jeremia het masker afgerukt: “Arglistig is het hart boven alles, ja, verderfelijk is het; wie kan het kennen? Ik, de Here, doorgrond het hart en toets de nieren, en dat, om aan een ieder te geven naar zijn wegen, naar de vrucht zijner daden” (Jer. 17:9-10). Er zijn twee waarheden die in deze bijbeltekst worden benadrukt. De eerste is de zondigheid en in het bijzonder de sluwheid van de mens. De tweede is het onontkoombare feit dat ondanks alle opstandigheid, afvalligheid en ontrouw tegenover onze Schepper Hij het laatste woord heeft en als Rechter van deze wereld het hart van ieder mens doorgrondt en een ieder naar aanleiding daarvan zal vergelden, hetzij ten goede, hetzij ten kwade. Als Jezus zegt in Openb. 22:13: “Ik ben de alfa en de omega, de eerste en de laatste, het begin en het einde” laat Hij daarmee eens en voor altijd weten dat Hij niet voor verrassingen staat en overal van weet. Zoals ook wordt weergegeven in bijvoorbeeld Spreuken 5:21: “Want voor de ogen des Heren liggen ieders wegen open, Hij weegt al zijn gangen”. En in Psalm 11:5: “De Here toetst de rechtvaardige en de goddeloze; en wie geweld bemint, die haat Hij”. Ieder mens wordt voortdurend door God beoordeeld en niets is voor Hem verborgen.

Tegenover deze alwetendheid van de Schepper staat de onwetendheid van veel mensen. Die onwetendheid van de zondige mens is echter beslist niet altijd zo vanzelfsprekend als deze lijkt te zijn, zo is in het voorgaande al gebleken, omdat het een onwetendheid is die voortkomt uit een bewuste keuze. Daarover wordt in 2 Petrus 3:3-6 een boekje opengedaan: “Dit vooral moet gij weten, dat er in de laatste dagen spotters met spotternij zullen komen, die naar hun eigen begeerten wandelen, en zeggen: Waar blijft de belofte van zijn komst? Want sedert de vaderen ontslapen zijn, blijft alles zo, als het van het begin der schepping af geweest is. Want willens en wetens ontgaat hun, dat door het woord van God de hemelen er sedert lang geweest zijn en de aarde, die uit en door het water bestaat, waardoor de toenmalige wereld is vergaan, verzwolgen door het water”. Het gaat hier over de spotters die spotten met datgene waarvan ze een grondige afkeer hebben want wie spot met het bestaan van de allerhoogste God en wie Zijn evangelie afwijst doet dit omdat hij van die God niets wil weten. Ze kiezen er dan ook bewust voor om onwetend te blijven.

Onwetend over het feit dat er één God bestaat die als Schepper boven al het andere staat, een God aan wie de mens gehoorzaamheid en toewijding is verschuldigd. De realiteit is dat deze wereld als geheel in een geestelijke duisternis leeft, een duisternis waarin het grote gros van de mensheid zich bevindt. Een duisternis waarover de apostel Paulus schrijft in 1 Cor. 12:2: “Gij weet, dat gij, toen gij nog heidenen waart, u blindelings naar de stomme afgoden liet heendrijven”. De mens die in zonde leeft en onbekend is met zijn Schepper is een speelbal van “de overheden, van de machten, van de wereldbeheersers dezer duisternis, van de boze geesten in de hemelse gewesten” (Ef. 6:12). Echter, hoe vanzelfsprekend dit ook mag lijken in een wereld die onder de invloed van de satan leeft, het is uitgesloten dat de mens van nature onbekend zou zijn met het feit dat er een allerhoogste God bestaat. We lezen namelijk in Genesis 1:26: “En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis”. Er is dan ook sprake van een gelijkenis tussen de mens, het schepsel, en de Schepper en dit doet denken aan een bekend gezegde dat luidt: “Soort zoekt soort”. Alhoewel dit gezegde meer dan eens een negatieve bijklank heeft gaat deze waarheid echter ook op voor de relatie tussen God en mens, tussen de Schepper en het schepsel. Van nature zoekt de mens zijn Schepper omdat God dit in de mens heeft gelegd. Dat de praktijk voor miljarden mensen anders uitpakt is deels te wijten aan het feit dat ze onder de invloedssfeer van de satan leven maar de volledige waarheid is dit beslist niet.

 

Ik verzoek u, houd mij voor verontschuldigd.

Er is denk ik geen gelijkenis van Jezus waar ik zo vaak aan herinnerd ben in mijn leven als aan de gelijkenis over die grote maaltijd die iemand aanrichtte en vele gasten daarvoor uitnodigde. In Lucas 14 lezen we deze gelijkenis, waarin als reactie op de uitnodiging voor de maaltijd keer op keer werd gereageerd met het beruchte excuus: “Ik verzoek u, houd mij voor verontschuldigd”. In de jaren waarin mijn vader voorganger was van een evangelische gemeente maakten we nogal eens mee dat bepaalde personen geen zin hadden om een taak op zich te nemen en dus lieten blijken het niet leuk te vinden om een bepaalde taak toegewezen te krijgen. Ik doel hiermee op het feit dat als reactie op verzoeken om een bijdrage in wat voor vorm dan ook meer dan eens naar een uitvlucht werd gezocht om maar niet aan het gedane verzoek te hoeven voldoen. Ook buiten de eigen gemeente en in het dagelijkse leven bleek dit een geregeld terugkerend verschijnsel te zijn. Jezus doelde met zijn verhaal dan ook in het bijzonder op de ellendige neiging van de (zondige) mens om de voor God minder belangrijke of zelfs onbelangrijke zaken zoveel aandacht te geven dat de dingen die boven zijn, waar Christus is, erdoor in de verdrukking komen.

Een veelzeggend praktijkvoorbeeld: op de basisschool van mijn twee jongste oomzeggers was een spreker uitgenodigd om te spreken over normen en waarden. Vanuit zijn ervaring als dierentemmer maakte hij daarbij vergelijkingen tussen de dierenwereld en het gedrag van mensen onderling. De man was een bekwame verteller, ik heb hem zelf ooit in een TV programma bezig gezien, en de leerlingen hadden dan ook geboeid geluisterd. Nadien vond er in diezelfde week ook een evangelisatiedienst plaats in een buurtgebouw in dezelfde stadswijk. Ook tijdens deze evangelisatiedienst sprak de genoemde dierentemmer, waarbij echter ditmaal het evangelie centraal stond. In de veronderstelling dat deze spreker weer over zijn ervaringen met dieren zou gaan vertellen waren diverse ouders van medeleerlingen daar op afgekomen. Toen het echter tot hen door begon te dringen dat deze man nu “slechts” over het evangelie sprak verliet een aantal ziedende ouders de evangelisatiedienst voortijdig. Als reactie op dit voorval en op de hoog opgelopen emoties en ergernissen van de betreffende ouders schreef de directeur van de school in de schoolkrant een korte uitleg om het hele misverstand weer enigszins recht te kunnen trekken. Het is tekenend dat deze nijdige ouders minachtend hun neus ophaalden voor het evangelie. Het is ook tekenend dat massa's mensen op deze wereld precies hetzelfde doen. En het is zelfs absoluut dramatisch dat al deze koppige zondaren hun harde kop niet willen buigen voor hun eigen Schepper. Terwijl het toch beslist een zaak van eeuwig leven of de eeuwige dood is. Al deze hoogmoedige huichelaars reageren op Gods uitnodiging met een huichelachtig: “Ik verzoek u, houd mij voor verontschuldigd (want ik leef in de waan dat ik belangrijker dingen aan mijn hoofd heb maar dat zal ik nooit eerlijk toegeven)”. Ja, arglistig is het hart boven alles!!

Waar ik in de loop der jaren steeds meer en meer van overtuigd ben geraakt is het onontkoombare feit dat ieder mens van nature (of beter gezegd: van zijn Schepper) een aangeboren besef heeft meegekregen van het bestaan van een Schepper. In het voorgaande is dit al aan de orde geweest. Dat besef wordt echter door zeer velen onderdrukt of zelfs (zie het zojuist genoemde voorbeeld) woedend aan de kant geschopt. Oorspronkelijk had God de mens gemaakt om contact met die mens te hebben. Waardoor die mens uiteindelijk geen enkel geloofwaardig excuus voor zijn ongeloof zal kunnen ophoesten wanneer hij eenmaal voor de rechterstoel zal staan. En zeker niet in het licht van het nu volgende:

 

De god in de lucht en de Heer van de Hemel.

Rond de tijd dat ik deze pagina aan het schrijven was las ik een boek, geschreven door een zendeling, waarin onder meer ontmoetingen tussen heidense volken en zendelingen werden beschreven. Een geregeld terugkerende kern van de in dat boek beschreven en hieronder geplaatste feiten is dat deze volken bleken af te weten van het bestaan van een allerhoogste God. Terwijl ze in enkele gevallen zelfs ooit dierenhuiden of een boek bezaten waarop of waarin de wetten van die God geschreven waren maar... deze wetten waren heel lang geleden zoekgeraakt. Ook bleken een aantal van deze volken profeten te hebben die hen voorspelden dat ze de god in de lucht opnieuw zouden leren kennen doordat blanke zendelingen zijn boek weer zouden terugbrengen. De opsomming wordt afgesloten met een opmerkelijk voorbeeld uit de bijbel.

 

Er zijn naast de zojuist genoemde voorbeelden nog honderden andere praktijkgevallen bekend van heidense volken die op een vergelijkbare manier open stonden voor de almachtige “god-in-de-lucht” die door de verkondiging van het evangelie van Jezus opnieuw aan hen bekend werd gemaakt. Deze voor hen grotendeels onbekende God bereidde vele malen deze volken voor op de komst van zendelingen die op hun beurt tot hun verbazing moesten vaststellen dat deze volken met veel belangstelling op het evangelie hadden gewacht!
Wat in deze korte opsomming in de eerste plaats naar voren komt is het opvallende gegeven dat deze heidense volken, zonder dat hen dit van buitenaf was verteld, afwisten van een allerhoogste God die de wereld heeft geschapen. En dat deze God Zich onderscheidde van alle andere “goden”, goden waarvan de genoemde volken wel degelijk beseften dat hun relatie met deze goden slechts voortkwam uit en werd beheerst door een geestelijke slavernij, waarbij de angst de drijfveer was om offers aan deze goden te blijven brengen. Offers die slechts dienden om te voorkomen dat de toorn van deze geestelijke tirannen werd opgewekt. Dat deze goden meer dan eens niet slechts dode afgodsbeelden waren maar daarentegen een bepaalde demon vertegenwoordigden aan wie men was onderworpen beseften deze heidense volken ook maar al te goed. In 1 Cor. 10:19-20 schrijft de apostel Paulus: “Wat wil ik hiermede dan zeggen? Dat een afgodenoffer iets is, of dat een afgod iets is? Integendeel, dat hun offeren een offeren is aan boze geesten en niet aan God en ik wil niet, dat gij in gemeenschap komt met de boze geesten”. Dat werd ook aan de Israëlieten al duidelijk gemaakt in het lied dat Mozes hun moest leren. In Deuteronomium 32:16-17 lezen we daarom: “Zij verwekten Hem tot naijver door vreemde goden, met gruwelen krenkten zij Hem; Zij offerden aan de boze geesten, die geen goden zijn, aan goden, die zij niet hebben gekend, nieuwe goden, die kort tevoren opgekomen waren, voor welke uw vaderen niet gehuiverd hadden”. Wie zich, door angst gedreven, aan boze geesten onderwerpt en hen aanbidt is een slaaf van deze “goden”. Het is daarom des te wonderbaarlijker dat ondanks het klimaat van deze heidense afgodenverering bij het eigen volk en ondanks de omringende zichzelf steeds meer opdringende religies, waaronder het Boeddhisme, er stamleden waren die op de terugkeer bleven wachten van de god-in-de-lucht: de allerhoogste God.

Als aanvulling op de bovenstaande opsomming nog even een voorbeeld van het tegenovergestelde: een absoluut vijandige houding tegenover de boodschap van het evangelie. Het betreft nu het verhaal van Paris Reidhead die ooit als zendeling naar Afrika was afgereisd om die “arme inboorlingen” over Jezus te vertellen omdat hij meende dat ze anders reddeloos verloren zouden zijn. Dit is zijn verhaal:
“Als u wilt weten waarom ik naar Afrika ging dan zeg ik u dat ik in de eerste plaats ging omdat ik meende de rechtvaardigheid van God te moeten verbeteren. Ik vond het namelijk geen goede zaak dat mensen naar de hel gaan zonder een kans te krijgen om gered te worden. Dus ging ik om arme zondaren een kans te geven om naar de hemel te gaan. En toen ik in Afrika aankwam ontdekte ik dat zij helemaal geen arme, onwetende, zielige heidenen waren die in de bossen rondrenden om iemand te vinden die hun wilde vertellen hoe ze naar de hemel konden gaan. Ze waren gewelddadige monsters!! Ze leefden in een volslagen en totale ongehoorzaamheid aan veel meer kennis over God dan ik ooit voor mogelijk had gehouden!! Ze verdienden de hel!! Omdat ze absoluut weigerden om te wandelen in het licht van hun geweten, in het licht van de wetten die op hun hart waren geschreven en van het getuigenis van de schepping, en van de waarheid die zij kenden. En ik verzeker u dat toen ik daar achterkwam ik zo boos was op God dat ik Hem tijdens een gebed liet weten dat ik het maar een rotstreek vond om mij naar mensen te sturen die er op wachtten om te horen hoe ze naar de hemel konden gaan. Want toen ik er aankwam ontdekte ik dat ze al wisten over de hemel en dat ze er helemaal niet naartoe wilden gaan, dat ze hun zonden liefhadden en die niet wilden opgeven”.

In zijn worsteling hierover liet God deze zendeling zien waarom deze heidenen zo slecht waren en dat het niet hun onwetendheid maar uitsluitend hun eigen goddeloosheid was waardoor ze zichzelf tot de hel veroordeelden. En dat God hem door deze ervaring de ogen wilde openen voor de genade van God die deze heidenen toch nog een kans wilde geven om zich te bekeren. Maar deze huichelaars gingen er niet op in. Zij hadden de stem van hun geweten het zwijgen opgelegd! In een andere preek van deze Paris Reidhead vertelde hij meer details over zijn opzienbarende ontdekkingen op het zendingsveld. Een fragment daaruit kun je hiernaast/hierboven beluisteren. Voor wie de Engelse taal niet (zo goed) beheerst volgt hier een vertaling:

Toen mijn vrouw en ik in 1945 naar Afrika gingen hadden we net een doorsnee opleiding achter de rug zoals je die van een goede bijbelschool mag verwachten. Dus hadden wij geen hoge verwachtingen van wat mensen wisten die nog nooit een zendeling hadden gezien of de Naam van Jezus hadden gehoord. Maar toen ik naar die volksstam ging die in de Soedanese/Ethiopische grensstreek leefde, waar ze zeiden dat ik de eerste was die met een bijbel kwam en de eerste die de Naam van Jezus tegenover hen noemde, kwam ik tot de ontdekking dat deze mensen verbazingwekkend veel wisten. Veel meer dan mij was geleerd te verwachten. Zij kenden bijvoorbeeld de God die de wereld heeft geschapen. Alles wat je hoefde te doen was een tak afbreken of een steen oprapen, of wat dan ook, en te vragen: “Wie heeft dit gemaakt?” Dan gaven ze je de naam, in dit geval was dat “Wannamiesj” (opmerking van de webmaster: dit woord is slechts een klankweergave), dat Hij heilig was en dat Hij toornig op hen was vanwege hun zonden. Zij wisten ook af van het bestaan van de satan. “Waarom offeren jullie je kippen dan niet aan Wannamiesj?” En dan was hun antwoord: “We weten niet eens of Hij die kippen wel wil hebben. We kunnen ze niet aan Hem verspillen want wij weten niet of dat is wat Hij wil. Wij weten dat als we onze kippen niet aan de boze geesten offeren onze geiten dood zullen gaan en onze gewassen niet zullen groeien. Daarom bewaren we al onze kippen voor hen die ze wel willen hebben: de boze geesten.”
Zij wisten dus dat God bestond maar er was geen eerbied voor Hem. Alles wat ze geloofden was dat Hij hen zou straffen als ze zouden sterven. Ze werden echter zo in beslag genomen door de strijd om het voortbestaan tot aan de volgende oogst dat ze zich niet wensten druk te maken om wat er zou gebeuren wanneer ze zouden sterven. Ze wisten dat God toornig op hen was om wat ze hadden gedaan, zoals ze het zelf stelden. “Maar wat hebben jullie dan gedaan waarom Hij toornig is?” Zij zeiden: “We hebben gelogen!” Heeft u ooit zoiets gehoord? Het lijkt er op dat ze enigszins op de hoogte waren van de tien geboden, vindt u niet? “Wat hebben jullie nog meer gedaan?” “Wel, we hebben gestolen!” “Wil Hij dat dan niet?” “Nee!! We mogen niet stelen” “Wat nog meer?” “Je mag niet doden!” Ik weet nog dat ik me omdraaide naar een vrouw en haar vroeg: “Heeft u ooit iemand gedood?” Ze zei: “Bent u van de regering?” Ik antwoordde: “Nee, ik ben hier om jullie taal te leren en om met jullie te spreken over Jezus.” “Ja, ik heb iemand gedood! En hij ook, en hij en hij…..” Ze wisten dus dat het verkeerd was om te liegen, om te stelen en om te doden. Wie leerde hen dit? Ze hadden nog nooit een bijbel gezien, ze hadden nooit de Naam van Jezus gehoord, ze waren nooit vertrouwd gemaakt met de tien geboden. Hoe in de wereld konden ze dit weten? Wel, u zult er wellicht van opkijken. In Romeinen 2:14-16 schrijft Paulus namelijk: “Wanneer toch heidenen, die de wet niet hebben, van nature doen wat de wet gebiedt, dan zijn dezen, ofschoon zonder wet, zichzelf tot wet; immers, zij tonen, dat het werk der wet in hun harten geschreven is, terwijl hun geweten medegetuigt en hun gedachten elkander onderling aanklagen of ook verontschuldigen, ten dage, dat God het in de mensen verborgene oordeelt volgens mijn evangelie, door Christus Jezus.”

Rechtvaardigheid is dus duidelijk een keuze van de mens zelf, dat overkomt hem beslist niet als gevolg van gunstige omstandigheden. Ook bij het lezen van de geschiedenis van de koningen van Juda valt telkens weer op dat de elkaar opvolgende koningen óf (extreem) goddeloos waren óf rekening hielden met Gods geboden en wetten. Het verbazingwekkende daarbij is vooral dat de rechtvaardige en de goddeloze koningen elkaar meer dan eens afwisselden waarbij het kon gebeuren dat een goddeloze vader werd opgevolgd door zijn rechtvaardige zoon, die vervolgens druk in de weer was om de door zijn goddeloze vader en de door het volk vereerde afgodsbeelden en de afgodsaltaren te vernietigen. Ook het omgekeerde kwam voor: de rechtvaardigheid van de vader was bij zijn goddeloze zoon absoluut niet terug te vinden. Een redelijk denkend mens zou minstens mogen verwachten dat het goede voorbeeld van de rechtvaardige vader door zijn zoon zou worden opgevolgd. Dat was nogal eens bepaald niet het geval. Onvoorstelbaar.

 

Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop.

Het gedrag van de goddelozen onder de koningen van Juda vormt een schril contrast met de houding van de opgesomde heidense volken. Dat laatste feit gaat ons bevattingsvermogen te boven. De volgens onze eigen krikkemikkige inschatting meest voor de hand liggende uitkomst zou veeleer zijn geweest dat er bij al die heidense volken geen enkel besef van de Schepper meer kon zijn overgebleven. En toch.... en toch.... wisten ze van het bestaan van de Schepper af en wachtten ze in een aantal gevallen zelfs op de dag waarop Hij zichzelf weer aan hen bekend zou gaan maken.
De apostel Paulus stond tegenover een groepje wijsgerige Grieken. Zij kregen van hem het evangelie te horen over die onbekende god van wie de Grieken zich al eeuwenlang hadden afgevraagd wie deze god toch wel mocht zijn. Bij het horen van Paulus' boodschap herkenden een aantal van hen de God over wie ze nu hoorden vertellen. De anderen haalden minachtend de schouders op. De reacties op het gehoorde konden niet uitblijven en toch verschilden deze reacties van elkaar als dag en nacht. Lag dat aan de boodschap van Paulus? Of misschien aan zijn stijl van vertellen? Was wellicht de tijd van de dag van invloed? Het weer? Of kwam dit door de net op dat moment overvliegende vogels? Of door....? Niets van dit alles. De scheiding lag in het hart van de toehoorders want dáár en nergens anders werd de beslissing genomen om het evangelie van de onbekende god aan te nemen dan wel af te wijzen. Er is een realiteit waar wij maar al te makkelijk aan voorbijgaan. Daarover sprak Jezus in Openbaring 3:20: “Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Indien iemand naar mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij”. Jezus staat aan de deur van ieder mensenhart en Hij wacht tot Hij gehoor vindt, totdat de mens gehoor geeft aan die innerlijke stem die hem vertelt over het bestaan van zijn Schepper en vervolgens de deur van zijn hart voor die Schepper opendoet. De mens die door Jezus (= Jahweh) geschapen is heeft van Hem namelijk een ingeschapen besef meegekregen. Het besef dat er een allerhoogste God bestaat die alles heeft geschapen want: de mens is namelijk geschapen naar het beeld van God (Genesis 1:26). Aan de ene kant van de deur staat de Heiland die klopt om binnen te mogen komen en aan de andere kant is daar die innerlijke stem van het hart die verzoekt om de deur voor de Heiland te openen.

In Rom. 2:14-16 schreef Paulus over iets dat opmerkelijke overeenkomsten vertoont met de hierboven opgesomde praktijkvoorbeelden: “Wanneer toch heidenen, die de wet niet hebben, van nature doen wat de wet gebiedt, dan zijn dezen, ofschoon zonder wet, zichzelf tot wet; immers, zij tonen, dat het werk der wet in hun harten geschreven is, terwijl hun geweten medegetuigt en hun gedachten elkander onderling aanklagen of ook verontschuldigen, ten dage, dat God het in de mensen verborgene oordeelt volgens mijn evangelie, door Christus Jezus”. Onder de genoemde heidense volken leefden dus mensen die, zoals de apostel het omschreef, van nature deden wat de wet gebiedt. Het werk der wet (= de ingeschapen rechtvaardigheid) was in hun hart geschreven. Door wie was deze rechtvaardigheid in hun hart geschreven? Inderdaad: dat was het werk van de Schepper. Anders gezegd: de mens zit van nature in elkaar zoals de Schepper hem gemaakt heeft. En als Schepper is Hij altijd op zoek naar een aansluitpunt met als doel weer contact te kunnen maken met de door zonde van Hem gescheiden mens.
Nog een andere aanwijzing gaf Jezus over Zijn inspanningen als Schepper om zondaren te overtuigen van hun verloren toestand. In Joh. 16:7-11 zegt Hij daarover tegen Zijn discipelen: “Doch Ik zeg u de waarheid: Het is beter voor u, dat Ik heenga. Want indien Ik niet heenga, kan de Trooster niet tot u komen, maar indien Ik heenga, zal Ik Hem tot u zenden. En als Hij komt, zal Hij de wereld overtuigen van zonde en van gerechtigheid en van oordeel; van zonde, omdat zij in Mij niet geloven; van gerechtigheid, omdat Ik heenga tot de Vader en gij Mij niet langer ziet; van oordeel, omdat de overste dezer wereld geoordeeld is”. Het onderwerp van gesprek is hier niet dat de Heilige Geest de kinderen Gods overtuigt van hun zonde en verlorenheid maar er wordt hier door Jezus speciaal op gewezen dat Hij de wereld overtuigt. Met die wereld worden alle mensen bedoeld die buiten het Koninkrijk Gods leven. Jezus staat als de Heilige Geest aan de deur van het mensenhart en met iedere klop op die deur wordt door Hem aan die mens duidelijk gemaakt dat die mens redding nodig heeft, dat zijn zonde zijn ondergang zal worden als hij of zij de deur niet opendoet en dat er buiten Jezus Christus geen gerechtigheid bestaat. Én dat wie de deur van zijn hart voor Jezus gesloten houdt geoordeeld is zoals door het oordeel van de hemelse rechter óók het afschuwelijke lot van de satan vaststaat. De overste van deze wereld, de satan, is veroordeeld en de mens die de deur van zijn hart voor de Verlosser niet opendoet zal onder de vloek van de satan blijven en eveneens tot hetzelfde afschuwelijk lot veroordeeld worden. Let wel: het gaat in dit geval om die mensen die in hun leven de klop op de deur van hun hart gehoord hebben maar zowel die klop als de innerlijke stem van hun hart genegeerd hebben. Ze worden dan ook geoordeeld omdat, zoals Jezus benadrukte, zij in Jezus niet geloofden. Anders gezegd: omdat zij in Jezus niet wilden geloven. Het overtuigende werk van de Heilige Geest is Jezus' laatste poging om de zondaren te redden van de eeuwige straf op de zonde. Wie echter die uitgestoken hand hoogmoedig negeert maakt zich schuldig aan:

 

De zonde tegen de Heilige Geest.

En wanneer men niet in Jezus wil geloven wil men ook Zijn evangelie niet geloven, waardoor men zich schuldig maakt aan de zonde tegen de Heilige Geest. In Matth. 12:31-32 zegt Jezus namelijk: “Daarom zeg Ik u: Alle zonde en lastering zal de mensen vergeven worden, maar de lastering van de Geest zal niet vergeven worden. Spreekt iemand een woord tegen de Zoon des mensen, het zal hem vergeven worden; maar spreekt iemand tegen de Heilige Geest, het zal hem niet vergeven worden, noch in deze eeuw, noch in de toekomende”.
Wat Jezus hier bedoelde te zeggen is dat ieder mens die aan Gods reddingsplan geen boodschap heeft en Jezus Christus niet als Messias aanvaardt (“wie de Zoon niet heeft, heeft het leven niet”) zich daarmee verzet tegen het werk van de Heilige Geest, zoals Jezus dat omschreef in Joh. 16:7-11. Wie dit reddingsplan toch aan de kant gooit en zich niet wil laten overtuigen heeft daardoor zichzelf veroordeeld tot de eeuwige dood en heeft zich schuldig gemaakt aan de zonde tegen de Heilige Geest. Het is dus niet zo dat het lasteren van de Heilige Geest slechts bestaat uit wat kwaaie woorden of een verdwaalde scheldpartij, bijvoorbeeld tijdens een depressieve periode waarin er van alles uit wordt gegooid en waarvan we later weer berouw krijgen. Zonde tegen de Heilige Geest is een blijvend verzet tegen het werk van de Heilige Geest. Een verzet waar nooit berouw op zal volgen en dát maakt vergeving ontvangen onmogelijk!

We moeten verder bedenken dat Jezus hierover sprak toen Hij nog mens was en als mens maakte Jezus aan de mensen het evangelie bekend, terwijl het de taak van Gods Geest was om hen te overtuigen van hun zonden. Verzet tegen de mens Jezus en tegen Zijn boodschap, vanwege bijvoorbeeld onbegrip, stond daarom niet gelijk aan het verzet tegen de overtuigende taak van Gods Geest omdat die laatste het hart van de mens kon bereiken. Voor de zondaar die zich ook daardoor niet wil laten overtuigen bestaat er dan ook geen verontschuldiging en is er geen hoop meer.
Echter: het onderscheid tussen de mens Jezus Christus (de Zoon) en de Heilige Geest, over Wie Jezus sprak tegenover de Joden, is er niet meer omdat Jezus Zijn menselijke gestalte heeft afgelegd en nu tot ons komt als de Heilige Geest. Zij die zich nu hebben laten overtuigen door de Heilige Geest en het evangelie hebben aanvaard doen dat dus niet omdat zij de mens Jezus met eigen ogen hebben gezien maar omdat zij zijn gaan geloven. Dit is precies waarop Jezus doelde nadat Hij door de discipel Thomas was herkend in Joh. 20:29: “Jezus zeide tot hem: Omdat gij Mij gezien hebt, hebt gij geloofd? Zalig zij die niet gezien hebben en toch geloven”. Wie daarentegen de Zoon afwijst en blijft afwijzen heeft zich daarmee verzet tegen Zijn Heilige Geest en is schuldig aan de zonde tegen de Heilige Geest. Een sprekend voorbeeld daarvan komen we tegen in Handelingen 7:51 waar Stefanus de hardnekkige Joden onder handen neemt met de woorden: “Hardnekkigen en onbesnedenen van hart en oren, gij verzet u altijd tegen de Heilige Geest; gelijk uw vaderen, zo ook gij”.

Atheïsme is zelfbedrog.

Er zijn massa's mensen die zichzelf atheïst noemen en beweren niet te geloven dat er een God bestaat. Mensen kunnen zichzelf van alles wijsmaken, ook tegen beter weten in. Ja, arglistig is het hart boven alles!! Of ze zich zo noemen omdat ze zichzelf hebben wijsgemaakt helemaal niet te geloven in het bestaan van God óf omdat ze dit wel geloven maar toch niets van Hem willen weten doet er absoluut niet toe. In beide gevallen hebben ze bewust geen gehoor willen geven aan die innerlijke stem en aan die klop op de deur van hun hart. Ja, arglistig is het hart boven alles!! Zo las ik eens van een vrouw die van zichzelf zei een atheïst te zijn en als gevolg van een ongeval korte tijd klinisch dood was. Toen haar geest haar lichaam verliet en ze na een donkere tunnel doorgereisd te zijn aan het eind van die tunnel tegenover een onvoorstelbaar helder licht kwam te staan wist ze echter meteen dat ze God had ontmoet. De zogenaamde atheïst die niet geloofde dat er een God bestaat wist meteen wie ze daar voor zich had. Dat is toch opmerkelijk, nietwaar? Een mens kan dan wel bij hoog en bij laag beweren ongelovig te zijn, de realiteit is dat hij/zij wel degelijk beseft dat die God er is maar het desondanks niet wil weten. Arglistig is het hart boven alles. Deze vrouw keerde overigens in haar lichaam terug met de overtuiging dat God bestaat. Dat zat er dik in. Wie zijn Schepper heeft ontmoet kijkt nadien dwars door al dat zelfbedrog heen. Een andere atheïst had tijdens de korte tijd dat hij klinisch dood was een heel andere ervaring. Hij zag de verschrikkingen van de hel met al de pijnigingen die daar plaatsvinden zodat hij in paniek schreeuwde om die afschuwelijke plaats weer te mogen verlaten. Ook hij kreeg een tweede kans. Terugziende op deze schrikwekkende ervaring zei hij: “Het is heel makkelijk om een atheïst te zijn als je succesvol bent in dit leven en welvarend en als alles meezit. Het is echter vrijwel onmogelijk om een atheïst te zijn op je sterfbed”. Daarmee zei hij eigenlijk dat de onwillige mens in zijn (voorspoedige) leven massa's redenen denkt te kunnen aanvoeren om de allerhoogste God ongestraft buiten zijn leven te houden. Wordt hij echter op het randje van de dood de verschrikkelijke realiteit gewaar van zijn eeuwige, vreselijke lot dan blijft nog slechts het besef over dat hij zichzelf op een vreselijke manier voor de gek heeft gehouden. En dat er buiten Jezus Christus geen leven is, slechts de eeuwige verschrikking van een compleet gescheiden zijn van de Schepper. Een zelfde conclusie als die van deze man zit er achter de bekende uitdrukking: “In schuttersputjes vind je geen atheïsten”. Temidden van de verschrikkingen van het slagveld en de voortdurende dreiging van de dood blijft er van al die onzin en zijn waardeloze uitvluchten niets over omdat de mens daar alleen nog maar beseft dat hij zichzelf voor de gek heeft gehouden, door niet te willen horen naar de stem van zijn hart en naar die klop op de deur van zijn hart. De arrogante atheïsten houden zichzelf voor de gek maar een soldaat in zijn schuttersputje kan zichzelf niet (langer) voor de gek houden omdat het vuur van de doodsangsten als eerste met alle huichelachtigheid afrekent!

 

Omdat het vonnis over de boze daad....

De oorzaak voor de huichelachtigheid door welke de mens het verzoek van zijn Schepper negeert om binnen te mogen komen wordt in Pred. 8:11-12 onthuld: “Omdat het vonnis over de boze daad niet aanstonds voltrokken wordt, daarom is het hart der mensenkinderen in hen begerig om kwaad te doen, daar een zondaar honderdmaal kwaad doet en toch lang leeft”. Zodra dat vonnis echter in al zijn afschuwelijkheid een gedaante krijgt is er voor huichelen dus absoluut geen plaats meer. Mensen die onder dergelijke omstandigheden toch hun Schepper en Heiland nog afwijzen huichelen niet meer maar komen er onomwonden voor uit dat ze God met hun hele hart haten. Ook van dit soort mensen zijn verhalen bekend over de gruwelijke manier waarop ze, vervuld van haat en al krijsend hun doodsstrijd streden totdat de put van de afgrond zich boven hen sloot en ze afdaalden naar de eeuwige folteringen. Over deze vijanden van God en speciaal over hen die zich schuldig maakten aan het vervolgen en doden van Gods kinderen lezen we in Openb. 16:5-6: “En ik hoorde de engel der wateren zeggen: Rechtvaardig zijt Gij, die zijt en die waart, Gij Heilige, dat Gij dit oordeel hebt geveld. Omdat zij het bloed der heiligen en der profeten vergoten hebben, hebt Gij hun ook bloed te drinken gegeven; zij hebben het verdiend!” Gerechtigheid.
Ik heb verscheidene verslagen gehoord en gelezen van mensen die korte tijd (klinisch) dood zijn geweest, zoals in de bovengenoemde voorbeelden. Ook van mensen die de hel van binnen hebben gezien en geproefd en die daar in een zee van vuur oude bekenden of zelfs overleden familieleden herkenden. Een opvallende conclusie die uit hun verhalen over deze verschrikkingen naar voren komt is deze: de mensen die in die plaats van pijniging zijn terechtgekomen weten allemaal precies waarvoor en waarom ze daar gevangen zitten. Daar zit niemand tussen die zich vertwijfeld afvraagt waaraan hij/zij die verschrikkingen te wijten heeft en kennelijk wordt hun geweten daar niet langer het zwijgen opgelegd. Dat geweten heeft al die verdoemden ervan overtuigd dat ze daar niet onverdiend zitten. Voor al diegenen die verstrikt zitten in het verraderlijke web van de “predestinatie” heb ik daarom deze boodschap: er bestaat bij God geen onrechtvaardige willekeur waardoor het lot van ieder mens slechts zou afhangen van een totaal onverklaarbare en grillige goddelijke beslissing. De bijbel is er duidelijk genoeg over dat de mens die in staat is geweest om voor zichzelf een keuze te maken zelf zijn eeuwige bestemming bepaalt. Dus, kort samengevat: “De hel zit vol met mensen die ooit in hun arrogantie het evangelie van Jezus veel te simpel vonden”.

Over de onwil en het ongeloof waardoor een mens alle waarschuwingen negeert sprak Jezus in Lucas 16, waar Hij een beschrijving gaf van de realiteit van het dodenrijk. Het is het bekende verhaal over de arme Lazarus en de rijke man die beiden dit tijdelijke leven verruilden voor de eeuwigheid. De situatie die Jezus beschreef was die zoals ze voor Zijn overwinning op Golgotha nog bestond, waarbij de rechtvaardigen nog aan de goede kant van een onoverbrugbare kloof wachtten totdat Jezus hen mee zou nemen naar het paradijs. Na Jezus' sterven daalde Hij dan ook af in dat dodenrijk om daar de sleutels van de dood en het dodenrijk in beslag te nemen, waarna Hij de rechtvaardigen meenam naar dat paradijs. Zoals gezegd, de beschrijving die Jezus gaf betrof de oude situatie nog maar daaruit kunnen we desondanks het volgende opmaken. In vers 23 vinden we: “Ook de rijke stierf en hij werd begraven. En toen hij in het dodenrijk zijn ogen opsloeg onder de pijnigingen, zag hij Abraham van verre en Lazarus in zijn schoot”. Bijzonder veelzeggend is vervolgens wat deze goddeloze als antwoord krijgt op zijn verzoek om zijn broers te laten waarschuwen voordat ook zij er te laat achter zouden komen dat hen een eeuwig afgrijzen wachtte. We lezen vanaf vers 27: “Doch hij zeide: Dan vraag ik u, vader, dat gij hem naar het huis van mijn vader zendt, want ik heb vijf broeders. Laat hij hen dan ernstig waarschuwen, dat ook zij niet in deze plaats der pijniging komen. Maar Abraham zeide: Zij hebben Mozes en de profeten, naar hen moeten zij luisteren. Doch hij zeide: Neen, vader Abraham, maar indien iemand van de doden tot hen komt, zullen zij zich bekeren. Doch hij zeide tot hem: Indien zij naar Mozes en de profeten niet luisteren zullen zij ook, indien iemand uit de doden opstaat, zich niet laten gezeggen”. Deze ongehoorzame broers hadden geen verontschuldiging voor hun ongeloof. De wetten van Mozes en de waarschuwingen van de profeten waren voldoende om hen op het rechte pad te kunnen brengen. De kennis van Gods wil en Zijn woorden hadden ze tot hun beschikking zodat hun onwil om daaraan gehoor te geven voor God voldoende was om ook hen te verbannen naar de verschrikkingen van het dodenrijk zodra hun tijd gekomen zou zijn. Bovendien waren ze zo verhard dat zelfs een teruggekeerde gestorvene geen indruk op hen zou maken en die verharding kwam overeen met Pred. 8:11-12: “Omdat het vonnis over de boze daad niet aanstonds voltrokken wordt, daarom is het hart der mensenkinderen in hen begerig om kwaad te doen, daar een zondaar honderdmaal kwaad doet en toch lang leeft”.

 

“Wetenschap” en theologie in de tegenaanval.

De bovengenoemde opsomming met voorbeelden van het Godsbesef bij deze heidense volken laat ons zien dat deze mensen inderdaad beter wisten dan hun heidendom deed vermoeden. Dat was geen toevallige samenloop van omstandigheden maar komt helemaal overeen met wat Paulus erover schreef in Rom. 1:20: “Want hetgeen van Hem niet gezien kan worden, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid, wordt sedert de schepping der wereld uit zijn werken met het verstand doorzien, zodat zij geen verontschuldiging hebben.” En in Psalm 111:2 lezen we: “Groot zijn de werken des Heren, na te speuren door allen die er behagen in hebben”. Wie daarom de moeite neemt om al die slinkse uitvluchten en verontschuldigingen even aan de kant te vegen zal moeten erkennen dat o.a. de door godhaters bedachte “big bang” theorie in strijd is met de natuurwetten. En dus beslist geen vervanging kan zijn voor onze Schepper. Ik ben er zelf overigens van overtuigd dat er wel degelijk big bangs hebben plaatsgevonden maar dan wel in de hoofden van hen die deze kolder hebben bedacht.

Wie echter die ingeschapen, innerlijke stem de ruimte geeft en met een gezond verstand deze wereld beschouwt moet wel tot de conclusie komen dat er een Schepper is. Dat dit bij velen anders loopt beschrijft de apostel vervolgens in Rom. 1:21-23: “Immers, hoewel zij God kenden, hebben zij Hem niet als God verheerlijkt of gedankt, maar hun overleggingen zijn op niets uitgelopen, en het is duister geworden in hun onverstandig hart. Bewerende wijs te zijn, zijn zij dwaas geworden, en zij hebben de majesteit van de onvergankelijke God vervangen door hetgeen gelijkt op het beeld van een vergankelijk mens, van vogels, van viervoetige en van kruipende dieren”. Het lijkt er waarachtig bijna op dat de apostel hier al schreef over de eeuwen later pas (uit de geestelijke afgrond) opkomende evolutietheorie. In deze pseudo-wetenschap is de onvergankelijke God vervangen door hetgeen gelijkt op weet ik wat voor ongedierte wij volgens dit boerenbedrog ook maar in ons voorgeslacht mogen hebben. Uiteraard had Paulus het hier over de afgoderij waarbij afgodsbeelden in allerlei (ook dierlijke) gedaanten de allerhoogste en onvergankelijke God hebben vervangen. Dit laatste gaat echter ook op voor de moderne afgoderij in de vorm van de evolutietheorie waarbij de waarheid dat de mens is geschapen naar het beeld van God is vervangen door het beeld van allerlei (on)gedierte waar uiteindelijk de mens uit zou zijn voortgekomen. In plaats van de Schepper heeft de mens, aldus geredeneerd, uiteindelijk slechts het stomme toeval als oorzaak van zijn bestaan. Als de mens daarom slechts zou bestaan uit een verzameling chemische reacties zijn ook de principes die de mens hanteert betreffende goed en kwaad slecht het resultaat van deze toevallige chemische reacties. Een absolute waarheid bestaat er dan niet. Deze pseudo-wetenschappelijke bagger heeft bij velen gehoor kunnen vinden omdat de bedenkers van dit bedrog én hun toehoorders de allerhoogste God zeer bewust afwijzen. De evolutietheorie is dan ook niet bedacht omdat er geen Schepper te vinden is maar omdat men niet wil dat die Schepper wordt gevonden! Het betreft daarom geen wetenschap maar een satansreligie. Van een fanatieke aanhanger van deze religie kwam ik ergens een onthullende uitspraak tegen die ongeveer luidde: “De evolutietheorie is onbewezen en niet te bewijzen. De enige reden waarom we het desondanks geloven is dat het enige alternatief de schepping is en dát is voor ons totaal ondenkbaar”. Dus, meneer de “wetenschapper” verklaart hiermee onomwonden dat de evolutietheorie geen wetenschap is. En tóch gelooft hij liever in de complete onzin van de evolutietheorie dan dat hij zou moeten erkennen dat hij zijn bestaan aan de Schepper te danken heeft. Ook van Charles Darwin, door wiens toedoen het geloof van massa's christenen werd geruïneerd, is een dergelijke uitspraak bekend. De man die de evolutietheorie de wereld in heeft geholpen gaf dus zelf toe dat het allemaal één grote kolder is. Hoe diep kan een mens vallen? Tot in de put van de afgrond! Want dit zijn een paar extreme voorbeelden van mensen die de innerlijke stem én de klop op de deur van hun hart negeerden. En omdat negeren ook een vorm van reageren is, is hiermee aangetoond dat iemand met een dergelijke godslasterlijke overtuiging bewust de allerhoogste God en Zijn evangelie afwijst. Dat deze godhaters en velen met hen er geen geheim van maken dat ze hun Schepper verafschuwen is op zichzelf een signaal dat goed zichtbaar maakt uit welke hoek deze satansreligie voortkomt. Want ook deze vorm van atheïsme is puur zelfbedrog. Het feit dat er toch massa's mensen zijn die fanatiek deze pseudo-wetenschap verdedigen doet mij onwillekeurig denken aan het scherpe verwijt van de apostel Paulus in Galaten 3:1: “O, onverstandige Galaten, wie heeft u betoverd, wie Jezus Christus toch als gekruisigde voor de ogen geschilderd is?” Het is dus niet zomaar een kwestie van een stel onnozele halzen die voor wetenschappers doorgaan maar het is een wereldwijde betovering van al die mensen die de deur van hun hart voor hun Schepper gesloten houden!!

De tijd heeft ons ondertussen geleerd dat de pseudo-wetenschap van de evolutietheorie en de religieuze wetenschap die men doorgaans theologie pleegt te noemen uit dezelfde satanische koker komen. Want: toen de, in het voorgaande genoemde, verhalen van de terugkerende zendelingen, over hun verbazingwekkende ontdekking dat het bestaan van de allerhoogste God die ze predikten ook bij diverse heidense volken al bekend was, tot de theologische wereld in Europa begonnen door te dringen brak er zowaar paniek uit onder deze hoeders van satan's pseudo-evangelie.
Dit verzet van de Europese theologen tegen het feit dat heidense volken zo snel en gretig het evangelie aannamen en van te voren op de hoogte waren van het bestaan van een allerhoogste God kwam niet zomaar uit het niets opduiken. Theologie is namelijk niets anders dan een wetenschap waarbinnen het evangelie van Jezus Christus is aangepast aan het zeer beperkte verstandelijke vermogen van godgeleerden die menen dankzij hun kennis te weten wie God is. Was voor de discipelen van Jezus het evangelie een kracht Gods waar ze in geloofden met een levend geloof, voor veel theologen is het slechts een dode wetenschap.

 

Zij spannen samen tegen de Here en Zijn gezalfde.

Op hun beurt reageerden de evolutionisten op de berichten vanuit het zendingsveld door te beweren dat de bijbel en dus ook de God van de bijbel niet uniek zijn en daarom slechts een bedenksel zijn van het christendom. Deze vijanden van God, die de klop op de deur van hun hart negeerden, hadden voor zichzelf een reden bedacht om de allerhoogste God buiten die deur te kunnen houden. Zo kwamen zij met theorieën aanzetten waarmee aangetoond moest worden dat het zich bewust zijn van het bestaan van één allerhoogste God bij de “primitieve” volkeren slechts was voortgekomen uit polytheïstische religies, waarbij uit de massa van al deze, uit de verbeelding ontstane, goden uiteindelijk één god als de allerhoogste te voorschijn kwam. Met dit boerenbedrog werd een poging gedaan om de aantoonbaar aanwezige kennis over één Allerhoogste God bij al deze volkeren weg te beredeneren. En daarmee ook het bestaan van die Allerhoogste God zelf. Mede door deze stellingname grepen ook de Europese theologen met de moed der wanhoop naar hun theologische wapens. Waarmee zij vervolgens het “god-in-de-lucht” fenomeen te lijf gingen. Met als gevolg dat al dit geschreeuw en gesputter plus de diverse theorieën die zij in de strijd wierpen de vrijzinnigheid in de theologie sterk hebben bevorderd, voor zover die theologie tenminste aanvankelijk nog wel kernen van waarheid bevatte en tot dan toe nog niet tot op de bodem toe verrot was. Opvallend daarbij is ook dat de geleerden het altijd unaniem met elkaar eens waren over de bewering dat het idee bij de “primitieve” volken van een god-in-de-lucht, een Allerhoogste God, slechts een ongeloofwaardig verzinsel was terwijl ze elkaar gelijktijdig over vele andere onderwerpen geregeld naar de strot vlogen. Er werd dus voortdurend gebakkeleid over van alles en nog wat maar zodra hun gemeenschappelijke vijand, de Schepper van hemel en aarde, op de agenda stond vormde men weer één front. De vijandigheid van al deze huichelaars, zowel die van de evolutionisten als die van hun theologische strijdmakkers werd al bijzonder treffend beschreven in Psalm 2:1-3: “Waarom woelen de volken en zinnen de natiën op ijdelheid? De koningen der aarde scharen zich in slagorde en de machthebbers spannen samen tegen de Here en zijn gezalfde: Laat ons hun banden verscheuren en hun touwen van ons werpen!” Het komt er uiteindelijk allemaal op neer dat al deze vijanden van de gerechtigheid de klop op de deur van hun hart niet wilden en nog steeds niet willen horen. Hun einde zal dan ook zijn naar hun duistere werken: de eeuwige buitenste duisternis.

Theologie is een dode wetenschap.

Één van de hedendaagse leden uit deze duistere kringen gaat al jaren door het leven als de “hofpredikant” die kennelijk door de Oranjes goed genoeg is bevonden om hen voor te lezen uit een sprookjesboek dat op het kaft nog wel het woord Bijbel heeft staan maar waarvan de inhoud door deze meneer Carel ter Linden van alle geloofwaardigheid wordt ontdaan. Zoals dit van een rasechte godloochenaar te verwachten was. Dat er mensen zijn, zoals in dit geval de geestelijk dode Oranjes, die naar dit nietszeggende en godslasterlijke geleuter willen luisteren is weer zo'n typisch voorbeeld van het soort mensen waar Paulus in 2 Tim. 4:3-4 flink de zweep over haalt met de woorden: “Want er komt een tijd, dat de mensen de gezonde leer niet meer zullen verdragen, maar omdat hun gehoor verwend is, naar hun eigen begeerte zich tal van leraars zullen bijeenhalen, dat zij hun oor van de waarheid zullen afkeren en zich naar de verdichtsels keren”. De verdichtsels en sprookjes van de genoemde theoloog hebben de gezonde leer vervangen want die kan zijn verwende publiek domweg niet meer verdragen. De klop op de deur van hun hart is hen tot zo'n gruwel geworden dat ze zelfs die deur hebben dichtgemetseld, in de hoop geen klop meer te kunnen horen. Nu ik Careltje overigens toch in zijn nekvel te pakken heb citeer ik nog maar even waarmee deze rat zelf zijn complete godsbesef heeft samengevat: “Stel dat er echt een 'vader' vanachter de wolken naar ons zou zitten kijken. Dat lijkt me tamelijk benauwend”. Wel, wel, zo'n Careltje toch. Wat zou nu werkelijk benauwender zijn: een Vader die alles van ons afweet maar ons toch vergeving en eeuwig leven wil schenken door Zijn eniggeboren Zoon of...... af te moeten dalen in de verstikkende verschrikkingen van de hel met al de eindeloze pijnigingen die daar plaatsvinden??? Ja, arglistig is het hart boven alles!!
Over het verschijnsel theologie is zijn mening: “Theologie is een wetenschap die voortgaat. Net als de medische wetenschap”. Kijk, en daarvan is nu eens geen woord gelogen. Theologie is inderdaad een wetenschap, zoals in het voorgaande al is vastgesteld, maar net als bij die verraderlijke medische wetenschap het geval is heeft ook de “voortgang” in de theologische wetenschap slechts tot gevolg dat de mens meer en meer zelf voor god gaat spelen. Die vernieuwing in de theologie waarvan meneer ter Linden zo'n arglistige spreekbuis is, is echter niets anders dan een restantopruiming van het weinige dat er van het evangelie van het Koninkrijk Gods in kerk en vaderland nog is overgebleven. De schrikbarende verloedering met al zijn ellendige gevolgen die door toedoen van deze “theologische vernieuwing” als een pestepidemie heeft huisgehouden komt ons maar al te bekend voor. Het Oude Testament staat er namelijk vol van en de voortdurende afvalligheid van het volk Israël destijds herhaalt zich voor onze ogen in deze tijd.

 

Occulte, vreemde vogels.

Mochten de verontruste kerkgangers nu nog menen dat deze geestelijke verloedering het werk is van enkele doorgedraaide domineetjes die per ongeluk de verkeerde afslag hebben genomen dan kan ik ze bij dezen een ontnuchterende blik in de afgrond doen werpen. Een afgrond van waaruit bijzonder kwaadwillende en vijandig gezinde krachten het geestelijke leven van veel ingeslapen kinderen Gods meesleuren in een geestelijk verval dat uiteindelijk nog nooit eerder vertoonde afmetingen zal aannemen. Op diverse andere pagina's van deze site heb ik Paulus' waarschuwing aan de oudsten van Efeze aangehaald. Voor een goed begrip: deze waarschuwing in Hand. 20:28-30 luidde: “Ziet dan toe op uzelf en op de gehele kudde, waarover de Heilige Geest u tot opzieners gesteld heeft, om de gemeente Gods te weiden, die Hij Zich door het bloed van zijn Eigene verworven heeft.
Zelf weet ik, dat na mijn heengaan grimmige wolven bij u zullen binnenkomen die de kudde niet zullen sparen; en uit uw eigen midden zullen mannen opstaan, die verkeerde dingen spreken om de discipelen achter zich aan te trekken”. Uit mijn eigen (evangelische) midden heb ik inderdaad dit soort wolven zien opstaan en aan het werk gezien, waardoor ik in de loop der jaren steeds meer zicht kreeg op de duistere krachten die deze vijanden van het evangelie achter zich hebben staan. De grimmige situatie op het geestelijke erf is in grote lijnen dat het “christendom” tot in al zijn voegen en kieren is geïnfiltreerd door lieden die behoren tot de vrijmetselaars, odd fellows (sterk verwant aan de vrijmetselaars), Jezuïeten en meer van dergelijke occulte orden. Deze indringers staan niet luidkeels op de straathoeken te verkondigen dat ze van de satan opdracht hebben gekregen het geloof van Gods kinderen te vernietigen (een opdracht die ze trouwens wel degelijk hebben gekregen). Wat deze ratten wel al tientallen jaren hebben gedaan is zichzelf ongezien naar binnen werken als “godgeleerden”, theologen, dominees, voorgangers, oudsten en vanuit die leidende posities preken, schrijven en onderwijzen zij het geloof van velen de vernieling in. Ja, arglistig is het hart boven alles!! Het is dan ook een keihard feit dat de genoemde orden de grote veroorzakers zijn geworden van de vrijzinnigheid binnen de meer traditionele kerken en van al het charismatische gezwabber (met al zijn uitwassen) binnen evangelische kringen en in de pinksterbeweging. Deze duivelse infiltratiepraktijken worden al vele tientallen jaren toegepast door vrijmetselaars, odd fellows en hun demonische soortgenoten. Het is me zelfs bekend dat men vanuit deze maçonnieke kringen openlijk durft aan te geven en te bekennen een rol te spelen in de groeiende vrijzinnigheid binnen het christendom in Nederland, dat deze mollen er zelfs trots op zijn dit geestelijke verval veroorzaakt te hebben. Nu dit onderwerp overigens toch op tafel ligt: en nu maar wachten op de dag dat de binnen de EO actieve mollen het masker zal worden afgerukt. Over het geestelijke verval binnen deze omroep heb ik elders op deze site al het een en ander geschreven. Het was te verwachten dat het bestaan van deze omroep, die sinds haar oprichting trouwens zeer veel goeds heeft gedaan voor de evangelieverkondiging, voor de satan een gruwel was en men kon er op wachten dat hij zijn handlangers daar zou laten binnendringen. Echter, zoals Paulus al voorspelde in Hand. 20:28-30 zijn er ook vanuit het eigen midden lieden geweest die zich vereerd voelden om bij één van de zojuist genoemde maçonnieke orden ingelijfd te mogen worden om vervolgens na een grondige hersenspoeling “op te staan” om als spreekbuizen van de hel te dienen. Het hedendaagse resultaat van dit alles beschreef ik ook al eens op een andere pagina van deze site met de woorden:

Begin citaat:
“De kerk” is een vergaarbak van dwalingen en vervuilingen van het evangelie. Paulus waarschuwde niet zonder reden voor “de overheden, voor de machten, voor de wereldbeheersers dezer duisternis en voor de boze geesten in de hemelse gewesten” tegen wie de discipelen van Jezus hebben te strijden. Waar deze geestelijke strijd wordt weggehoond door de valse herders van een kerk in verval nemen de betreffende helse demonische machten waar Paulus juist voor waarschuwde het roer hardhandig over, met als gevolg dat zaken als reiki, zenmeditatie, meditatief dansen, mystieke oefeningen uit de islam en meer van dit soort religieuze bagger hand over hand toenemen. Gevraagd naar de motieven van een zo'n “herder”, die dergelijke methoden van geestelijke zelfmoord stimuleert, was zijn antwoord: “Wij zeggen: er is niet één weg naar God. Er zijn meerdere wegen”. Tja, daar ga je dan: in een ijltempo rechtstreeks op de afgrond af.
Einde citaat.

Hier volgen nog een paar voorbeelden van de manier waarop, in dit geval, verscholen achter het masker van het Rooms Katholieke geloof door verscheidene loopjongens van de paus een toenemende stortvloed van occultisme over de argeloze en/of geestelijk weerloze volgelingen wordt uitgestort. Ook dit kan gebeuren doordat de mens de klop op de deur van zijn hart negeert en zichzelf daardoor overlevert aan de demonische krachten die, vermomd in zovele gedaanten, de wereld overspoelen. Waar Jezus wordt geweerd en waar Zijn evangelie niet welkom is wordt het ontstane vacuüm opgevuld met de inhoud van satan's trukendoos. Een korte opsomming van deze grauwe ellende:

Alhoewel dit slechts een paar handen vol zijn van de demonische bagger waaronder Rooms Katholieken worden begraven is de boodschap wel duidelijk. Het is de boodschap die aan de Schepper wordt verstuurd en die domweg luidt: “Wij hebben aan uw evangelie geen boodschap en uw verlossing hebben wij niet nodig. Wij verzoeken u, houdt ons voor verontschuldigd”. Zoals dat ook de boodschap was van die nijdige ouders in het aangehaalde praktijkvoorbeeld, die aan hun Schepper niet herinnerd wilden worden. Terwijl de in de opsomming genoemde heidense volken wisten van het bestaan van de allerhoogste God en rekening met Hem hielden, ondanks de sterke heidense invloed van hun buurvolken, wijzen zij die zoveel meer in de gelegenheid zijn om kennis te nemen van de allerhoogste God toch Zijn evangelie af. Zo zijn er massa's mensen die meer dan eens in hun leven kennis konden nemen van het evangelie maar er toch (vele jaren) de neus voor ophaalden, zoals bijvoorbeeld:

 

De bijna ontploffende professor.

Niet lang voor ik dit schreef had ik een gesprek met iemand die in dit leven de titels professor en doctor voor zijn naam mag zetten. Een dergelijk feit is bijna onvermijdelijk een garantie voor een hoop totaal overbodige en dus nutteloze kennis. Kennis waarmee men in deze wereld nog wel een zekere status en een zeker aanzien kan verwerven maar die voor God geen enkele waarde heeft. Dat bleek dan ook weer eens overtuigend tijdens ons gesprek. De conclusie van deze professor was namelijk dat de hele bijbel slechts een mythe is, leuk voor de onnozele halzen die toch niet beter weten en hun leven toch ergens mee moeten veraangenamen maar mensen die wel beter weten, zoals hijzelf uiteraard, kunnen er slechts hun neus voor ophalen. Toen ik op zijn redevoering reageerde met de opmerking dat de bijbel voor mij geen mythe is had ik, vlak naast hem zittend, even de indruk dat hij zou ontploffen. Met de klacht als ondertoon “dat we nu eenmaal in een land leven waarin iedereen mag geloven wat hij wil” werd me in bedekte termen duidelijk gemaakt dat ik toch beslist beter moest weten. En om zijn betoog nog meer kracht bij te zetten benadrukte hij dat de zondeval slechts een uitvinding is van het christendom. In alle andere religies bestaat er geen zondeval en vinden “de gelovigen” van zichzelf dat ze geen zondaren zijn, aldus meneer de professor. Het zat er dik in dat ook de professor, dit gezegd hebbende, zijn handen in onschuld waste. Ja, arglistig is het hart boven alles!! Inmiddels is meneer de professor overleden. Wat betreft zijn eeuwige bestemming heb ik geen enkele hoop op een goede afloop.
Dus.... als we de maatstaven van meneer de professor even consequent doortrekken komen we tot de nu volgende, sterk ingekorte opsomming van enkele van de vele zonden waaraan de mens zich schuldig maakt, terwijl hij ondertussen van zichzelf blijft beweren beslist geen zondaar te zijn:

En zo zouden we door kunnen gaan tot de uitgerolde lijst met goddeloosheden zo lang wordt dat zelfs de maanmannetjes hem zonder moeite kunnen meelezen. Hoe gruwelijk arrogant en arglistig moet een mens zijn om desondanks nog te durven beweren dat de zondeval slechts door het christendom is uitgevonden?? De huichelaars.
De professor in kwestie werd ooit opgevoed door ouders die hem in al hun oprechte eenvoud de kennis van de bijbel en het geloof in de Schepper van hemel en aarde bijbrachten maar toch ging hij al van jongs af aan zijn eigen weg en gaf hij de voorkeur aan de wetenschap, of tenminste datgene dat in deze wereld voor wetenschap moet doorgaan, boven het eenvoudige geloof in de Schepper. Van dergelijke arrogante sukkels lopen er meer rond. Daarvan heb ik in het voorgaande al het verbijsterende voorbeeld gegeven van die “wetenschapper” met zijn onthullende uitspraak: “De evolutietheorie is onbewezen en niet te bewijzen. De enige reden waarom we het desondanks geloven is dat het enige alternatief de schepping is en dát is voor ons totaal ondenkbaar”. De enige zinnige conclusie die deze godhater had moeten trekken is dat er wel een Schepper moet zijn. Dát is namelijk de enige conclusie waaraan een echte, zichzelf respecterende wetenschapper niet ontkomt. De realiteit is bovendien dat echte wetenschap zich uitsluitend bezighoudt met dat wat God heeft geschapen, iets anders bestaat er namelijk niet!! Maar net als deze nepwetenschapper negeerde ook de bijna ontploffende professor dit feit.

Voor het geval we uit het oog zouden gaan verliezen wat de bijbel (die zelfs zoveel wetenschap bevat dat deze absoluut geen mythe kan zijn) heeft te zeggen over het verschijnsel zonde: bij dezen weer even een opfrisser uit Rom. 1:18-21: “Want toorn van God openbaart zich van de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van mensen, die de waarheid in ongerechtigheid ten onder houden, daarom dat hetgeen van God gekend kan worden in hen openbaar is, want God heeft het hun geopenbaard. Want hetgeen van Hem niet gezien kan worden, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid, wordt sedert de schepping der wereld uit zijn werken met het verstand doorzien, zodat zij geen verontschuldiging hebben. Immers, hoewel zij God kenden, hebben zij Hem niet als God verheerlijkt of gedankt, maar hun overleggingen zijn op niets uitgelopen, en het is duister geworden in hun onverstandig hart”. Vrij vertaald wordt hier o.a. gezegd dat wie zijn gezonde verstand gebruikt niet (langer) kan ontkennen dat wij geschapen zijn. We zijn dus niet door het stomme toeval in elkaar geschroefd en we zijn géén verzameling chemische reacties. Wie dan toch nog hardnekkig vast wil houden aan zijn eigenwijsheid zal uiteindelijk door de Schepper zelf aangepakt worden, zo lezen we bijvoorbeeld in Jesaja 44:24-25: “Zo zegt de Here, uw Verlosser, en uw Formeerder van de moederschoot aan: Ik ben de Here, die alles gemaakt heb; die de hemel heb uitgespannen, Ik alleen; die de aarde uitgebreid heb door eigen kracht; die de tekenen der leugenprofeten tenietdoe en de waarzeggers als dwazen aan de kaak stel; die de wijzen doe terugwijken en hun kennis tot dwaasheid maak”.

En daarom.... wetenschappers, professoren, doctoren en alle anderen met dove oren, is het beslist van (eeuwig) levensbelang de volgende woorden uit Rom. 3:23-26 ter harte te nemen: “Want allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid Gods, en worden om niet gerechtvaardigd uit zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus. Hem heeft God voorgesteld als zoenmiddel door het geloof, in zijn bloed, om zijn rechtvaardigheid te tonen, daar Hij de zonden, die tevoren onder de verdraagzaamheid Gods gepleegd waren, had laten geworden; om zijn rechtvaardigheid te tonen, in de tegenwoordige tijd, zodat Hijzelf rechtvaardig is, ook als Hij hem rechtvaardigt, die uit het geloof in Jezus is”.

 

Daarom ben jij, o mens....

Ik wil het voorgaande afsluiten met een korte opsomming van kansen en gelegenheden die door talloze mensen sinds de zondeval(!) zijn genegeerd. Genegeerd om aan die ingeschapen innerlijke stem in het hart en aan die klop op de deur van het hart geen gehoor te hoeven geven. Ja, arglistig is het hart boven alles!!

Daarom ben jij, o mens, wie je ook bent, niet te verontschuldigen, wanneer je...

Zoals te verwachten was kan ook deze lijst nog veel en veel langer gemaakt worden. Omdat ik echter ook met deze lijst de maanmannetjes niet de stuipen op het lijf wil jagen beperk ik me tot deze korte maar wel degelijk zeer veelzeggende opsomming. Mocht iemand, nadat al het voorgaande tot hem/haar is doorgedrongen, zich haasten om zichzelf en zijn huichelachtige gedrag toch nog met een lading uitvluchten en goedkope rotsmoesjes te verontschuldigen dan kan ik dat sluwe gekronkel al bij voorbaat de kop indrukken. En wel met de volgende feiten. Feiten die aantonen dat al ons gaan en staan, doen en laten, denken en spreken door de allerhoogste God worden getoetst en gewogen en dat Hij dan ook van alles op de hoogte is:

 

De eeuwige scheiding.

Laat dus niemand menen een uitvlucht te kunnen bedenken wanneer hij of zij tegenover de hemelse Rechter zal staan. De mens is naar het beeld van God geschapen en daarom is de mens van nature geneigd God te zoeken. Waar dat niet gebeurt bij die mensen die over een gezond verstand beschikken en bij hen die in dit leven in staat konden worden geacht en de kansen hebben gehad om zich tot de allerhoogste God te bekeren blijft er geen verontschuldiging meer over. De opsomming van de heidense volken die, zelfs terwijl zij in een heidens klimaat en tussen diverse heidense religies leefden, wisten van de allerhoogste God en van de “God-in-de-lucht” veegt de vloer aan met iedere rotsmoes en rukt alle maskers af. Deze feiten ontnemen iedere huichelaar die op zijn minst eens in zijn leven ergens een kerk heeft zien staan welke uitvlucht dan ook.
Voor hen die tot het einde toe willens en wetens Jezus als hun Verlosser afwijzen wacht dan nog slechts een eeuwig verderf. Het evangelie is een zwaard dat scheiding maakt tussen het koren en het onkruid, die in de gelijkenis van het koren en het onkruid samen opgroeiden totdat het onkruid werd verzameld en in het vuur werd verbrand. In een andere gelijkenis beschreef Jezus dit drama met de woorden: “Zo zal het gaan bij de voleinding der wereld. De engelen zullen uitgaan om de bozen uit het midden der rechtvaardigen af te zonderen, en zij zullen hen in de vurige oven werpen; daar zal het geween zijn en het tandengeknars” (Matth. 13:49-50).

Altaar voor de allerhoogste God.

De apostel Paulus bracht deze eindafrekening op zijn beurt onder woorden in 2 Cor. 2:14-16: “Maar God zij gedankt, die ons te allen tijde in Christus doet zegevieren en de reuk van zijn kennis allerwegen door ons verspreidt, want wij zijn voor God een geur van Christus onder hen, die gered worden, en onder hen, die verloren gaan; voor dezen een doodslucht ten dode, voor genen een levensgeur ten leven”. Toen deze Paulus in Athene, voor de Areopagus staande, het eenvoudige evangelie bracht veroorzaakten de woorden van het evangelie een scheiding onder zijn Griekse toehoorders. Een scheiding tussen hen die genoegen namen met een anoniem altaar voor een onbekende god en hen die de stem in hun hart en de klop op de deur van hun hart herkenden en de Schepper van hemel en aarde binnenlieten. Waardoor die onbekende god voor hen niet langer meer een onbekende god was maar de allerhoogste God die in het hart van deze Grieken een nieuw altaar vond: het altaar voor de allerhoogste God!

P.s.
Een onderwerp dat op het voorgaande aansluit is: Evolutie? Ze geloven het zelf niet!

Spreuk:
Het evangelie is veel te ingewikkeld voor volwassenen.
Alleen een kind kan het begrijpen.
(naar Matthéüs 18:3)


 
 

P.S.
Mocht je de inhoud van deze pagina op een meer conventionele manier onder de aandacht van andere belangstellenden willen brengen, wees dan zo vrij en print deze pagina. Of wellicht blijf je liever de digitale weg bewandelen maar dan wel in een andere taal. In dat geval kun je (een deel van) deze pagina laten vertalen op https://translate.google.com waar je de gewenste taal kunt uitkiezen. Echter: controleer wel het resultaat want de techniek van het online vertalen is ondertussen weliswaar sterk verbeterd maar nog zeker niet volmaakt.

Bronvermelding